ครั้งหนึ่งที่เลโค๊ะ (เล่าสู่กันฟัง)

เมื่อฤดูฝนครั้งที่ผ่านมา ข้าพเจ้าได้เดินทางไปที่หมู่บ้านเลโค๊ะ ตำบลแม่ตื่น อ.แม่ระมาด จ.ตาก ด้วยรถจักรยานยต์เพื่อนร่วมชะตากรรม เพื่อไปติดตามงานที่ศูนย์เด็กเล็กบ้านแลโค๊ะ ระหว่างต้องเจอกับเส้นทางที่แสนจะยากลำบาก เพราะเป็นช่วงฤดูฝน ทำให้ทางซึงเป็นทางดินที่ชาวบ้านขุดกันเองแฉะและบางที่เป็นหลุมเป็นบ่อ เนื่องมาจากรถจักรยานยนต์ที่วิ่งไปมา และยังเจอฝนอีกเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าท้อใจแต่อย่างใด เพราะด้วยภาระหน้าที่และด้วยความที่อยากจะไปเยี่ยมเด็กที่กำลังรอให้เราไปหาอยู่ด้วยแล้วข้าพเจ้าจึงไม่อาจถอยกลับได้ ข้าพเจ้าได้เดินทางต่อไปเรี่อยๆ จนถึงจุดหมายประมาณ 18.15 นาฬกา และได้เข้าพักที่บ้านของชาวบ้านร่วมรับประทานอาหารเย็นที่เจ้าของบ้านจัดทำให้ ด้วยความที่เราเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทาง จึงทำให้กินข้าวหมดไปเยอะกว่าทุกๆครั้ง และในคืนนั้นเราก็หลับไหลไปด้วยความอ่อนเพลีย เพื่อเก็บแรงและไปหาเด็กในวันรุ่งขึ้น …………….